Sai On 蔡温

Sai On (1682–1761) – riukiuański mąż stanu, reformator i konfucjanista; druga obok Shō Jokena postać w historii nowożytnej Riukiu, która wywarła wielki wpływ na rozwój państwa riukiuańskiego. Jako minister sanshikan de facto rządził Królestwem w latach 1728–1751. Królestwo doświadczyło wówczas największego dobrobytu w czasach nowożytnych.

Sai On urodził się w rodzinie arystokratycznej o chińskich korzeniach. Jego ojciec Sai Taku 蔡鐸 (1644–1724) był wysoko postawionym urzędnikiem w Kumemurze oraz kronikarzem – jednym z twórców kroniki Rekidai hōan oraz autorem dzieła historiograficznego Chūzan seifu. W 1708 roku Sai On wyjechał na dwa lata na placówkę handlową do Fuzhou, gdzie miał możliwość studiowania filozofię konfucjańską. Po powrocie do kraju został osobistym nauczycielem młodocianego króla Shō Keia (1700–1751). W 1720 roku otrzymał wysoką rangę dworską sanshikan zashiki w uznaniu za rozwiązanie kryzysu dyplomatycznego, jaki wydarzył się rok wcześniej podczas pobytu chińskiego poselstwa na Okinawie. W 1728 otrzymał nominację na ministra sanshikan, stając się najbardziej wpływową postacią w rządzie.

Sai On zasłużył się dla rozwoju rolnictwa i leśnictwa. Wprowadził na przykład innowacyjną metodę zalesiania, która zminimalizowała straty w młodym drzewostanie. Przeprowadził ponadto wiele prac inżynieryjnych, takich jak budowy wałów i regulacje rzek, dzięki którym ludność stała się mniej narażona na skutki tajfunów czy ulewnych deszczy. Wprowadził także szeroko zakrojony program otwierania nowych ziem.

Będąc wykształconym w duchu konfucjanizmu Sai On hołdował zasadzie podziału społecznego na cztery stany (urzędnicy, chłopi, rzemieślnicy i kupcy). Nie był jednak sztywnym doktrynerem. Widząc na przykład postępujące zubożenie wśród arystokracji, zezwolił jej na zajęcie się rzemiosłem i uprawę roli (zob. yaadui). W kwestii polityki zagranicznej Sai On starał się zachować balans w stosunkach z Chinami i Japonii. Uważał przy tym, że stosunki te leżały u podstaw państwowości Riukiu i w związku z tym Królestwo było winne obu sąsiadom bezwarunkową lojalność.

Sai On pozostawił po sobie wiele pism dotyczących polityki, historii, administracji i moralności. Opracował na nowo kronikę Chūzan seifu, napisał traktaty Hitori monogatari 独物語, Saō hengen 簑翁片言 oraz autobiografię Jijoden 自叙伝. Jego traktat na temat zasad moralnych Gokyōjō 御教条 urósł do rangi podręcznika dla ludu, który powielony w wielu kopiach cyrkulował po całym kraju.


Kategorie:czasy nowożytne

« Ryūkyūkoku yuraikiSakishima »

Zaktualizowano: 2018-05-28