Ryūka 琉歌

Ryūka (dosł. pieśń riukiuańska) – gatunek pieśni lirycznej. Ryūka narodziła się w ok. XV–XVI wieku. Jej najbardziej reprezentatywna forma liczy 30 sylab ułożonych w czterech wersach (8-8-8-6). Tematyką pieśni są uczucia, myśli i refleksje pod wpływem piękna przyrody i krajobrazów, ale także powodowane nostalgią za rodzinnymi stronami czy tęsknotą za ukochaną.

Geneza gatunku pieśni riukiuańskiej nie jest znana, badacze wysunęli trzy teorie, według których: ryūka jest pochodzenia japońskiego; wywodzi się od rodzimej pieśni omoro; narodziła się niezależnie od innych form literackich. Wariacje z siedmio- i pięciosylabowymi wersami (nakafū 仲風 7-5-8-6, 5-5-8-6) wskazują jednak, że na jej rozwoju odcisnęła swój ślad japońska pieśń waka.

Pieśni śpiewano przy akompaniamencie sanshinu. Układali je zarówno nadworni poeci, arystokraci, jak i anonimowi twórcy ludowi. Najbardziej znani poeci to: Heshikiya Chōbin 平敷屋朝敏 (1700–1734), Tamagusuku Chōkun 玉城朝薫 (1684–1734), Sokei Chūgi 惣慶忠義 (1686–1749) i Yonabaru Ryōku 与那原良矩 (1718–1797). W historii zapisały się też poetki ludowe Onna Nabe 恩名なべ oraz Yoshiya よしや .

Najstarszym zbiorem pieśni jest Yakabi kunkunshii 屋嘉比工工四, opracowany przez mistrza sanshinu Yakabiego Chōki (1716–1795) (kunkunshii to system notacji muzycznej). Pierwsza antologia pieśni, Ryūka hyakkō 琉歌百控, została skompilowana w latach 1795–1802 i liczy 601 utworów. Najbardziej kompletną antologią jest Ryūka zenshū 琉歌全集 (red. Shimabukuro Seibin i Onaga Toshio, 1968), która zawiera 3000 utworów.


« Ród TensonRyūkyū kan »

Zaktualizowano: 2018-04-17