Kumiodori 組踊

Kumiodori – tradycyjny teatr riukiuański, stworzony przez nadwornego artystę Tamagusuku Chōkuna (1684–1734) na potrzeby zapewnienia rozrywki dla chińskich posłów. Jego początek datuje się na rok 1719, kiedy Tamagusuku po raz pierwszy wystawił swoje sztuki przed chińskimi posłami, przybyłymi na Okinawę z inwestyturą dla króla Shō Kei (1700–1751). Tamagusuku inspirował się teatrami , kyōgen i kabuki, z którymi zaznajomił się podczas swych wielokrotnych podróży do Japonii.

Kumiodori stanowi połączenie tańca, muzyki, śpiewu i recytacji. Aktorzy występują na prostej scenie, towarzyszy im trzech lub czterech muzyków grających na sanshin, którzy także śpiewają, oraz po jednym na koto, kūchō (riukiuańska wersja instrumentu smyczkowego kokyū), flecie i taiko. W sztuce występuje od kilku do klikunastu aktorów, tradycyjnie byli to wyłącznie mężczyźni, ale w czasach współczesnych do gry dopuszczono także kobiety.

Fabuła sztuk zbudowana jest wokół historii o miłości, lojalności, wierności i zemście. Klasykę teatru tworzy pięć sztuk autorstwa Tamagusuku Chōkuna: Nidō tekiuchi 二童敵討, Mekarushii 銘苅子, Onna monogurui 女物狂, Kōkō no maki 孝行之巻, Shūshin kaneiri 執心鐘入.

W czasach przedwspółczesnych kumiodori należał do domeny kultury dworskiej, będąc popularną rozrywką arystokracji. Po upadku Królestwa rozpowszechnił się wśród gminu, docierając do najdalszych zakątków wysp Riukiu, gdzie powstały jego regionalne odmiany. W niektórych regionach przedstawienia kumiodori zostały włączone w repertuar lokalnych festiwali (np. na wyspie Tarama jest częścią święta plonów). W 1972 roku został wpisany na japońską listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego, a w 2004 roku na listę UNESCO.


« KumemuraKuramoto »

Zaktualizowano: 2018-09-16